Omschrijf je leven zo duidelijk mogelijk voordat je zwanger werd?
Ik was erg gehecht aan mijn ongebondenheid. Mijn leven was al wel veel regelmatiger geworden door mijn twee asielhonden die veel aandacht nodig hadden. Voorheen feeste ik veel, maar daar was ik al een tijdje mee gestopt. Ik heb heel erg veel gereisd, maar door de honden was ik hier al mee geminderd. Ik woonde al jaren alleen en was soms best eenzaam, maar ook erg tevreden met mijn vrije leven. Ookal hield ik veel rekening met mijn honden, toch voelde ik me zo vrij als een vogel en genoot daar van. Ik miste wel gezelschap maar een relatie moest wel echt een verbetering zijn van mijn leven. Anders was ik liever alleen en vrij. En ik was nooit echt alleen, want ik had altijd de twee grote liefdes van mijn leven; mijn honden! En natuurlijk ook vrienden en familie. Ik was niet enorm ambitieus en vond het erg moeilijk om voor een baas te werken. Ik wilde graag voor mezelf beginnen, maar met een overvloed aan ideeen kon ik moeilijk kiezen voor welk idee ik moest gaan. Net voor de zwangerschap was ik echter goed op weg. Ik had een (het eerste in NL!) online magazine voor yoga opgericht en gaf yogalessen.
Omschrijf hoe je je leven ervaarde na de eerste weken na de bevalling.
Een enorme tweestrijd ervaarde ik de eerste maanden na de komst van mijn zoontje. Dankbaar voor het wonder dat uit mij geboren was. Een heel nieuw mens die ik zelf op aarde had gezet. Een nieuw leven, zo kwetsbaar en aandoenlijk. Maar aan de andere kant was ik behoorlijk gefrustreert doordat ik me een huisvrouw en muurbloem voelde. IK?! Ik was ook best boos op mijn partner. Ik vond het allemaal zo oneerlijk. Hij had een eigen bedrijf en had het al jaren veel te druk. Nu was dat opeens tegen wil en dank ook mijn probleem geworden. Want als hij er niet was, betekende dat dus dat ik er wel moest zijn. Ik voelde me er soms alleen voor staan en een beetje in de steek gelaten. Bovendien was ik uitgeput door de slapeloze nachten en voelde ik me onmetelijk saai. Een grijze dakduif, maar dan wel eentje die vleugellam was, want weg vliegen kon ik niet. Maar op een gegeven moment sloeg dit echt helemaal om. Zo rond de tijd dat m’n zoontje leerde kruipen toen begon ik opeens die rust en tevredenheid te ervaren. Opeens was ik blij dat ik tijd met m’n zoon kon doorbrengen in plaats van dat ik te druk was met werk of andere dingen. Ik voelde me bevoorrecht en wilde met niemand ruilen. Ik weet nog dat na maanden erover praten het moment dan echt daar was dat mijn vriend een dag minder ging werken. Ik had hier zo enorm naar uigekeken en nu was het eindelijk zover en nu ik baalde ervan! Ik wilde die tijd met mijn zoontje helemaal niet missen. Toen mijn zoontje na een maand of 9 voor het eerst echt behoorlijk ziek was (hoge koorts en veel overgeven) toen is mijn laatste restje onrust echt helemaal verdwenen. Hij was zo ziek en wilde alleen maar op me liggen, de hele dag. Dat schepte zo’n enorme band en ik vond het zo vertederend dat ik toen echt inzag dat hij veel belangrijker voor me is dan wat dan ook. Ik zag nu in dat het aan mij is om deze jongen zo goed en liefdevol mogelijk te begeleiden naar volwassenheid. Ik voelde dat er een persoon in making is en dat mijn acties en houding gevolgen gaan hebben op de rest van zijn leven. En sindsdien ben ik dankbaar en draag ik mijn taak met liefde en trots. Ook moest ik heel sterk denken aan al die kinderen die zonder ouders opgroeien en die misschien wel nooit die liefde en toeweiding zullen ervaren. Heftig vind ik dat. Het zou ieders geboorterecht moeten zijn. Daar zou de wereld nou echt een betere plek van worden denk ik.
Is er veel verandert in je relatie voor en na de komst van het kindje? Leg uit a.u.b.?
Mijn zwangerschap kwam heel erg onverwachts. Mijn partner en ik kende elkaar maar net, pas 2 maanden. En toen bleek ik zwanger… Dat was echt een schokkende gebeurtenis. We besloten te gaan samenwonen en zodoende moesten we onze twee vrije levens gaan samenpassen. Maar ik had best last van de zwangerschap en zag in 1 klap mijn leven zoals ik het kende verdwijnen, terwijl mijn partner nergens last van had en volop doorging met zijn oude drukke en volbezette leven. Dit vond ik een hele lastige tijd, maar ondanks alles hadden we wel een heel passievolle relatie. De vonken vlogen er letterlijk van af, zowel in liefde als strijd. We leken soms wel net 2 kemphanen… we hebben veel gevochten toen. Tijdens de bevalling voelde ik me echter ontzettend gesteund door mijn partner. Hij heeft me zo goed geholpen en ook die eerste dagen was hij geweldig. Echter begon de realiteit van zijn bedrijf al weer snel aan hem te trekken en veel eerder dan afgesproken was hij weer aan het werk en had hij weinig tijd voor ons. En toen voelde ik me lange tijd er alleen voor staan, saai, gefrustreerd, inspiratieloos en uiteindelijk heel erg boos. Na veel geruzie en gepraat gaat het steeds beter gelukkig. We weten heel erg zeker dat we samen willen blijven en een gezin willen vormen. Hij werkt nu een dag minder en zorgt die dag voor onze zoon, daar ben ik heel erg blij mee. In onze relatie is dus wel veel verandert en nog steeds aan het veranderen, maar ik ben er blij mee. We gaan nu pas een beetje rust ervaren en daar zijn we hard aan toe. We zijn regelmatig echt behoorlijk vermoeid! Na 1,5 jaar hebben wij nog altijd onderbroken nachten. Maar ook ervaren we nu veel meer rust met en bij elkaar. Omdat we zo bewust voor elkaar hebben gekozen en dat eigenlijk regelmatig blijven doen. Ook worden we eerlijker en toleranter naar elkaar…misschien worden we meer volwassen zo langzamerhand!
Ervaar(de) je voldoende tijd en ruimte voor jezelf? En wat heb je eraan gedaan om dit te veranderen?
De eerste maanden ervaarde ik helemaal geen tijd en ruimte voor mezelf en dat vond ik erg moeilijk. Wat ik nog steeds lastig vind is om tijd vrij te maken terwijl ik al moeite heb om voldoende tijd vrij te maken om te werken en geld te verdienen. Mijn sociale leven is een stuk kleiner geworden, maar het is er nog wel gelukkig! Ik merk overigens wel dat doordat ik zelf in de loop der tijd veel rustiger en tevredener ben geworden dat ik me veel minder stoor aan het gebrek aan tijd voor mezelf. Ik ben nu met kleinere plukjes tijd veel meer tevreden. Omdat ik nu lekker in mn vel zit en gelukkig ben heb ik veel minder nodig.
Hoe ziet je leven er nu uit?
Maandag en dinsdag zijn de dagen die ik met mijn zoontje doorbreng. Ook doe ik dan dingen in het huis en spreek ik soms af met vrienden. De laatste tijd ga ik zwemmen met mn zoontje en dat is helemaal geweldig. Ik geniet enorm van deze dagen, ookal ben ik aan het einde van de dag bekaf. Op woensdag, donderdag en vrijdag werk ik en het weekend brengen we zoveel mogelijk als gezin door. We gaan dan wel op pad en dingetjes doen, maar vinden het belangrijk om tijd met elkaar door te brengen. Meestal ben ik 1 avond in de week weg voor cursus en ook komt mijn beste vriendin standaard 1 keer per week eten. Heel gezellig! Ik wandel veel met mijn honden en m’n partner en ik gaan regelmatig samen een weekendje weg.
Ben je als mens verandert door het moederschap? Leg uit a.u.b.?
Ja, ik ben best veranderd, of nou veranderd… ik zie het meer dat mijn persoonlijkheid zich heeft verdiept. Ik ben namelijk niet opeens een heel ander persoon geworden. Ik ben vooral veel zachter geworden. Ik was nogal iemand met een grote bek (vloeken doe ik overigens nog steeds als een bootwerker.. ik ben blij dat mijn zoontje zijn eerste woordje niet Kut! Is!), heel strijdlustig en een tikkeltje agressief. Stoer noemt mij vriendje het altijd. Maar het was meer dan stoer, want het was namelijk niet om tof te zijn, maar meer omdat ik niet meer gekwetst wilde worden. En nu ben ik juist zo kwetsbaar als wat! Soms word ik er zelf helemaal gek van! Ik voel zoveel liefde voor kinderen en dieren dat het ook weleens te hefig is. Er is zoveel narigheid in de wereld en daar kan ik me erg druk over maken. Maar ik schoot ook een keer in tranen toen ik op een koude winterdag een klein jongetje met veel te dunne kleding over straat zag gaan. Bibberend en tranend van de kou. Ik heb een heel groot moederhart en ik ben er trots op. Het maakt me menslievender, verstandiger en geduldiger. En bovendien heb ik nu een super legitieme reden om zelf weer als een kind te zijn. Heerlijk zingen en spelen en gek doen. I love it! Ik geniet nu veel meer van het leven dan voorheen en ben heel erg dankbaar. Ik was voorheen redelijk veel bezig met spiritualiteit maar kwam op een gegeven moment niet echt verder. De komst van mijn zoontje heeft me echter zo veel geleerd. Hij is mijn kleine Buddha.
over welke onderdelen van je leven ben je heel erg tevreden?
Ik ben erg tevreden over de invulling van het moederschap en mijn leven en sich. Ik ben erg blij met waar ik nu ben en wat ik heb bereikt. Ik voel me lekker in mijn vel als persoon en over het algemeen ervaar ik ook best veel rust van binnen. Ik ben tevreden met mijn tevredenheid! Wat een heerlijk gevoel is dat zeg!
En welke onderdelen zou je graag anders zien?
Waar ik niet zo tevreden over ben is zoals ik dat altijd zelf grappig benoem: de onprofessionele invulling van mijn professionele stuk. Ik mis tot nu toe wel een zekere inspiratie en zingeving. Ik hoop dat dit binnenkort verandert! Ook zou ik lichamelijk meer energie willen ervaren en ben ik moe van het moe zijn, ook al went het ook wel dat onderbroken slapen. Ik ben geen zombie meer, eerst wel.
heel herkenbaar,
groetjes Nina
ik ben heel trots op je. blijf heerlijk genieten van je kind.