Omschrijf je leven zo duidelijk mogelijk voordat je zwanger werd?
Als jong meisje woonde ik samen met mijn vader. Mijn vader en moeder zijn gescheiden toen ik 8 was en omdat mijn moeders leven onderhevig was aan depressies woonde ik eigenlijk het overgrote deel van mijn jeugd bij mijn vader. Ook al was hij vooral een ontzettend toegewijde vader, had hij een vriendin die in Breda woonde. Ze hadden een LAT-relatie, maar hij bereidde me erop voor dat wanneer ik 18 zou worden, hij daar naartoe zou gaan verhuizen.
Toen het moment daar was, voor mij een goede reden om ook mijn vleugels uit te slaan. Ik verhuisde naar hartje centrum Rotterdam, down in the getto maar ik vond het allemaal één groot avontuur. Ik had net mijn VWO diploma behaald en nam een jaartje om te bedenken wat ik nu verder wilde. Ik begon met een uitgebreide vooropleiding bij Stichting Kunstzinige Vorming Rotterdam en voelde me bevreid en gelukkig.
Op een avond ging ik als vanouds een hapje eten met mijn vader in een restaurant waarvan hij zeker wist dat ik het geweldig zou vinden, de Bazar. Hij had gelijk, ik was op slag verliefd! Ik moest en zou daar gaan werken. Gelukkig konden ze wel iemand gebruiken. Daar werd ik overrompeld door het nachtleven, mannen, aandacht… Erg spannend allemaal, al voelde ik al wel dat ik niet echt bestand was tegen alle verleidingen die me tegemoet stroomden.
De rustige, wat filosofische en aantrekkelijke barman was voor mij een veilige haven, waar ik mezelf kon zijn en veilig bij voelde. Al snel werden we wezenloos verliefd. Razendsnel ging het allemaal, binnen drie maanden bleek ik zwanger en eigenljik wist ik het vanaf het eerste moment zeker: dit moest zo zijn!
Omschrijf hoe je je leven ervaarde in de eerste weken na de bevalling.
De bevalling was erg zwaar. Zo onvoorbereid was ik er doorheen gewandeld, dat ik me totaal overweldigd voelde door al dat natuurgeweld. Het persen had ik voornamelijk op m’n ogen gedaan, waardoor ze volkomen bloed doorlopen waren. Ik was net drakula!
Maar wat was ik gelukkig en trots met mijn Anna. Van pure opwinding kon ik 2 dagen niet slapen. Ik kon alleen maar naar haar kijken. Als ik terugkijk op die periode, denk ik dat dat in ieder geval één van de gelukkigste momenten geweest is in mijn leven tot nog toe. Omringd door lieve mensen, zwevend op een roze wolk, al het andere ging langs me heen.
M’n moeder had twee weken vrij genomen en logeerde bij ons. Heel erg gezellig, al maakte ik me soms wel zorgen over hoe ik dat allemaal straks in m’n eentje moest gaan bolwerken…
Is er veel veranderd in je relatie voor en na de komst van het kindje? Leg uit a.u.b.?
Zoals ik al zei hadden we nog niet zo lang verkering toen ik al zwanger bleek te zijn. Mijn vriend voelde de verantwoordelijkheid al snel wegen en besloot te stoppen in de horeca en een ‘ echte’ baan te zoeken. Deze vond hij in Delft en van de één op de andere dag ging hij iedere ochtend vroeg naar z’n werk en kwam sávonds pas tegen half 7 uitgeput thuis. Ondertussen stond ik er thuis alleen voor en kreeg ik het idee dat ik het net zo goed ècht alleen kon doen. Zolang Anna en ik samen waren voelde ik me volmaakt gelukkig. De vader was daarin een soort stoorzender aan het worden. Wanneer hij wel thuis was, was hij zo nadrukkelijk aanwezig dat het me meer energie kostte, dan dat het me opleverde. Ik begon het erg benauwd te krijgen. Nog geen half jaar na Anna’s geboorte waren we compleet uitelkaar gegroeid en was er geen redden meer aan. We gingen uitelkaar.
Ervaar(de) je voldoende tijd en ruimte voor jezelf? En wat heb je eraan gedaan om dit te veranderen?
Dit is een vraag die ik moeilijk vind om te beantwoorden. Soms heb ik het idee dat ik een heel stuk heb overgeslagen. Namelijk het gedeelte waarin je jezelf ontplooid, leert kennen, volwassen wordt, dat soort dingen meer. Ik heb dat allemaal tezamen en tegelijk gedaan met het opvoeden van dat kleine meisje. Mijn vader heeft wel eens gezegd (in alle liefde trouwens):”Toen je te oud was om met poppen te spelen, nam je maar een echte”.
Ik heb geroeid met de riemen die ik had, heb me veel overrompeld gevoeld door alles wat me ‘overkwam’. Ik ben er altijd overtuigd van geweest dat er met een hoop liefde weinig mis kan gaan. En daar sta ik nog steeds achter. Ik voel me de laatse jaren minder overrompeld en heb veel meer (zelf)vertrouwen gekregen in wat en hoe ik het doe. Tijd en ruimte voor mijn eigen ontplooiing wordt mondjesmaat wat meer, maar ik weet dat er een tijd gaat komen die helemaal voor mij is. Ik doe alles nou eenmaal in een andere volgorde.
Hoe ziet je leven er nu uit?
Bij wijze van experiment ben ik begin dit jaar voor het eerst meer gaan werken, 32 uur… Opeens besefte ik me dat ik niet kan blijven aanmodderen. Niet dat ik er voorheen met m’n pet naar gooide, maar ik was totaal niet bezig met de toekomst of met het opbouwen van iets. Met dat besef realiseerde ik me hoe belangrijk ik het vind een onafhankelijke sterke vrouw/moeder te zijn, die haar eigen boontjes kan doppen. Dat ik de enige ben who can makes it happen.
Voor m’n gevoel ben ik aardig op weg. Ik ben wel weer iets minder gaan werken, omdat ik teveel het gevoel had dat ik alleen maar aan het rennen was. Maar, ik heb het naar m’n zin op m’n werk, kan waarschijnlijk binnenkort een huisje gaan kopen, ik ben eindelijk de horeca uit en ik ben begonnen met een deeltijd opleiding tot edelsmit.
Ben je als mens verandert door het moederschap? Leg uit a.u.b.?
Soms vraag ik me wel eens af hoe mijn leven was gelopen als ik Anna niet had gekregen. Omdat ik zo jong was toen ik zwanger werd (19) begon ik net na te denken welke kant ik op zou willen en gaan. Nog voor ik goed en wel een idee had, was ik zwanger en ging het roer volkomen om. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat het zo heeft moeten zijn. Anna biedt mij rust en is mijn veilige haven. Op de één of andere manier heb ik het gevoel dat ze mijn/onze reddende engel is. Mijn familie dreigde uit elkaar te groeien, maar met de komst van Anna zijn we closer als ooit tevoren geworden. Ik wist me regelmatig aardig in de problemen te werken, maar Anna deed een beroep op mijn verantwoordelijkheidsgevoel en ik maakte toch de juiste beslissingen.
Daarnaast ben ik apetrots op haar en daarmee ook een beetje op mezelf.
Als ik Anna niet had gekregen was ik waarschijnlijk gaan studeren en mezelf kennende had ik dat bloedserieus genomen en me een slag in de rondte gewerkt. Als ik denk aan een leven zonder Anna voel ik me zo leeg en hol worden… Ik moet er niet aan denken.
Over welke onderdelen van je leven ben je heel erg tevreden?
Ik vind dat ik (eindelijk) een goede balans heb gevonden tussen werk en mijn leven met Anna dat me zo ontzettend dierbaar en heilig is. Ik werk nu 29 uur, maar kan haar toch nog steeds 3 dagen zelf uit school halen. De kopjes thee met een chocolaatje erbij na school zijn misschien wel mijn meest favoriete momenten van de dag.
Ik ben heel blij met de relatie met die ik heb overgehouden met Anna’s vader. Ook realiseer ik me regelmatig hoe gelukkig ik mezelf mag prijzen met zijn vriendin. Een absoluut moordwijf! Er is tussen ons geen enkele vorm van jalouzie, maar wel vriendschap. Een paar maanden geleden trakteerde Anna’s vader het hele ‘gezin’ op een weekend Euro Disney. Dat dat kan vind ik heel bijzonder en waardevol.
Verder ben ik veel rustiger geworden dan vroeger. Ik heb geen druk sociaal leven, maar voel me over het algemeen rijker dan ooit.
En welke onderdelen zou je graag anders zien?
Ik heb bij vlagen het idee dat de wereld aan me voorbij trekt, terwijl ik me voornamelijk bezig houdt met survivelen. Ik geef niet zoveel om geld, maar ik begin zo langzamerhand wel te merken dat je door het gebrek eraan sommige dingen moet missen. Ik zou zo graag wat van de wereld zien, er meer op uit willen trekken, weekendjes weg, dat soort dingen.
Verder hoop ik echt dat we binnen een jaar, in ieder geval voor de volgende zomer kunnen verhuizen. Anna heeft nu de leeftijd dat ze buiten zou moeten kunnen spelen en dat kan nu niet. Ik heb regelmatig het idee dat de muren hier op ons afkomen! Komt tijd, komt raad…
veel geleerd