Ik heb besloten een nieuwe rubriek toe te voegen: Een kijkje in de keuken van RollsRose.
Want met een zoontje van 21 maanden, 1 hoogbejaarde, dove, bijna blinde en soms seniele asielhond, een prachtige en super aanhankelijke podenco (da’s ook een hond) uit Spanje, 2 kippen, een vriend die aan de vooravond van een grote verandering staat en tot slot mijzelf nog (vaste baan opgegeven om dan eindelijk na jaren dromen mijn projecten eens de kans te geven, dat dus, en moeder en jonglerend tussen al het bovenstaande). Nou ja, laten we zeggen dat er wel voldoende gespreksonderwerpen zijn!
Had ik al verteld dat mijn zoontje hoog sensitief is? En ik nu pas weet dat ik dat ook ben? Erg interessant en verklaart een hoop! Voor zowel hem als voor mij. We kwamen hierachter doordat 2 onafhankelijke osteophaten (ik ben altijd kwijt waar de ‘h’ moet staan. osteophaat, ostheopaat, osteopaath…??) dat zeiden. We kwamen bij die osteo’s (goeie oplossing!) omdat mijn zoontje nog niet 1 nacht in zijn mooie leventje heeft doorgeslapen. En wij dus ook niet! Nu blijkt dus dat dit wel vaker voor komt bij HSK’s (hoog sensitieve kinderen). Het laten huilen totdat hij sliep is wat mij betreft nog nooit een optie geweest (prima hoor als jij het wel doet) en dan ga je dus vanzelf verder zoeken.
Ik snap eigenlijk zowiezo niet waarom de optie ‘laten huilen of slaap training’ (waarom ‘train’ je in jezusnaam een pasgeboren frummeltje die nog volledig afhankelijk is?? I don’t get it man! Het is geen topsporter hoor!) zo snel wordt geadviseerd. Er kunnen zo veel andere redenen en opties zijn.
Babies ondergaan een enorme kwelling tijdens de geboorte. Wij vrouwen moeten er van bijkomen (ik voelde me alsof ik was aangereden door een vrachtwagen, waarna hij ‘m nog eens in z’n achteruit had gezet om vervolgens nog eens over me heen te rijden…) maar wat dacht je van die kleine kindjes? Die zijn er doorheen geperst. Mijn god wat moet dat pijnlijk zijn geweest! Die van mij heeft z’n sleutelbeen ermee gebroken (waar overigens een van de osteo’s achter kwam, dus de eerste weken wisten wij dit helemaal niet!). Spanning op het lijf, spanning op het hoofd etc komt dus bij heel veel babies voor en ze hebben daar vooral last van tijdens de lange nachten waarbij niks hun meer afleidt.
Dan heb je nog het punt dat een baby nu eenmaal volledig afhankelijk is van z’n ouders. Dat is z’n natuur. Hij heeft warmte, veiligheid en geborgenheid nodig. En ontvankelijkheid! Elain Aron noemt dat als een van de allerbelangrijkste punten. Ontvankelijkheid, oftewel, voelen dat je ouders je begrijpen en je geven wat je nodig hebt.
Nou goed, ik kan me er soms nog al over opwinden, en dat heeft geen zin natuurlijk! Ieder z’n ding. Maar ik heb juist zoveel mensen moeten aanhoren die zeker wisten dat ik mijn kindje moest laten huilen. Alleen mijn moeder zei dat ik het niet moest doen. En toen begon een lange zoektocht waarbij ik uiteindelijk op onderwerpen als natuurlijk ouderschap of bewust ouderschap uit kwam en daar veel meer inspiratie uit kon halen.
Terug naar de kern… wat was die ook al weer?? Een kijkje in de keuken van Rollsrose.
Emmie, mijn tandeloze podenco prinses uit Spanje vindt dat ik meer dan genoeg heb gecomputerd en wil met me op de bank. Andy, mijn dove, bijna blinde, halve teckel prins op het witte paard is het met haar eens, maar vindt het ook hoog tijd voor snoepjes. Daarnaast moet ik ook het kippenhok nog even afsluiten (jeweetmaarnooit! Misschien zijn er vossen in Rotterdam… of een sluwe kat…). Tijd om af te sluiten dus.
Tot de volgende keer
(ik lijk meneer de Uil wel… Tot ziens lieve kijkbuiskindertjes, tot de volgende keer!)