Dear parents from all around the world!

I welcome you in the digital world of Rolls Rose. My wish is to bring together parents from all around the world to share experiences of the ups and downs of parenting. Not to complain or to judge one another, but to share your stories and maybe help someone else. Not stories about how to do this and thats with babies and children, but stories about YOU! And your partner. And your relationship, or divorce. How has being (becoming) a parent changed your lives? What parts of it do you love and what parts of it you find more challenging? What about work, who does what, romance and responsibilities?

My ultimate goal is to write a book about all these experiences from parents around the world. Do we experience much the same things or do culture, religion and heritage cause major differences in our experiences?

Will you please help me? I am looking for parents of all races, religions, countries and ages who are willing to share their stories about the ups and downs of parenting.

How can you help me? Get in touch with me by sending me an email (hello@rollsrose.nl). I will reply to you in person and send you a couple of questions for you to answer by email. Your story will be anonymously published on this website and help me with the research for my book. I might even use your story, or parts of it for the book.

I really look forward to hearing from you and can’t wait to read about the experiences from like minded parents around the world!

Thank you!

Rollis Rose

Ik vind hem geweldig, Dr. Weil. Ik denk dat ik 19 (juist… dat is alweer 13 jaar geleden Oh My God!!!) was toen ik voor het eerst een boek van hem las en het was een ware eye opener. Dat boek heette: Het lichaam wil gezond zijn en het geeft op een hele boeiende wijze inzicht in hoe het lichaam werkt, hoe de reguliere gezondheidszorg (vaak niet) werkt (op de lange termijn) en inzicht in een aantal effectieve natuurlijke of alternatieve geneeswijzen. Dr. Weil heeft zelf medicijnen gestudeert en is na zijn studie op zoek gegaan naar andere geneeswijzen omdat hij teleurgesteld was in de werkwijze en succesvolle resultaten van de westerse gezondheidszorg.

Dr. Weil heeft een leuke en informatie website en verstuurt veel nieuwsbrieven met interessante nieuwtjes en info. Een daarvan gaat over de 5 groentes die je standaard in huis zou moeten hebben vanwege de bijdrage die ze aan je gezondheid kunnen leveren.

1. uien
2. knoflook
3. spinazie
4. kool
5. zoete aardappels

Voor uitgebreide info over bovenstaande groentes lees je hier

En hier klik je om een bezoekje te brengen aan Dr.Weils homepage.

Ik heb besloten een nieuwe rubriek toe te voegen: Een kijkje in de keuken van RollsRose.

Want met een zoontje van 21 maanden, 1 hoogbejaarde, dove, bijna blinde en soms seniele asielhond, een prachtige en super aanhankelijke podenco (da’s ook een hond) uit Spanje, 2 kippen, een vriend die aan de vooravond van een grote verandering staat en tot slot mijzelf nog (vaste baan opgegeven om dan eindelijk na jaren dromen mijn projecten eens de kans te geven, dat dus, en moeder en jonglerend tussen al het bovenstaande). Nou ja, laten we zeggen dat er wel voldoende gespreksonderwerpen zijn!

Had ik al verteld dat mijn zoontje hoog sensitief is? En ik nu pas weet dat ik dat ook ben? Erg interessant en verklaart een hoop! Voor zowel hem als voor mij. We kwamen hierachter doordat 2 onafhankelijke osteophaten (ik ben altijd kwijt waar de ‘h’ moet staan. osteophaat, ostheopaat, osteopaath…??) dat zeiden. We kwamen bij die osteo’s (goeie oplossing!) omdat mijn zoontje nog niet 1 nacht in zijn mooie leventje heeft doorgeslapen. En wij dus ook niet! Nu blijkt dus dat dit wel vaker voor komt bij HSK’s (hoog sensitieve kinderen). Het laten huilen totdat hij sliep is wat mij betreft nog nooit een optie geweest (prima hoor als jij het wel doet) en dan ga je dus vanzelf verder zoeken.

Ik snap eigenlijk zowiezo niet waarom de optie ‘laten huilen of slaap training’ (waarom ‘train’ je in jezusnaam een pasgeboren frummeltje die nog volledig afhankelijk is?? I don’t get it man! Het is geen topsporter hoor!) zo snel wordt geadviseerd. Er kunnen zo veel andere redenen en opties zijn.

Babies ondergaan een enorme kwelling tijdens de geboorte. Wij vrouwen moeten er van bijkomen (ik voelde me alsof ik was aangereden door een vrachtwagen, waarna hij ‘m nog eens in z’n achteruit had gezet om vervolgens nog eens over me heen te rijden…) maar wat dacht je van die kleine kindjes? Die zijn er doorheen geperst. Mijn god wat moet dat pijnlijk zijn geweest! Die van mij heeft z’n sleutelbeen ermee gebroken (waar overigens een van de osteo’s achter kwam, dus de eerste weken wisten wij dit helemaal niet!). Spanning op het lijf, spanning op het hoofd etc komt dus bij heel veel babies voor en ze hebben daar vooral last van tijdens de lange nachten waarbij niks hun meer afleidt.

Dan heb je nog het punt dat een baby nu eenmaal volledig afhankelijk is van z’n ouders. Dat is z’n natuur. Hij heeft warmte, veiligheid en geborgenheid nodig. En ontvankelijkheid! Elain Aron noemt dat als een van de allerbelangrijkste punten. Ontvankelijkheid, oftewel, voelen dat je ouders je begrijpen en je geven wat je nodig hebt.

Nou goed, ik kan me er soms nog al over opwinden, en dat heeft geen zin natuurlijk! Ieder z’n ding. Maar ik heb juist zoveel mensen moeten aanhoren die zeker wisten dat ik mijn kindje moest laten huilen. Alleen mijn moeder zei dat ik het niet moest doen. En toen begon een lange zoektocht waarbij ik uiteindelijk op onderwerpen als natuurlijk ouderschap of bewust ouderschap uit kwam en daar veel meer inspiratie uit kon halen.

Terug naar de kern… wat was die ook al weer?? Een kijkje in de keuken van Rollsrose.

Emmie, mijn tandeloze podenco prinses uit Spanje vindt dat ik meer dan genoeg heb gecomputerd en wil met me op de bank. Andy, mijn dove, bijna blinde, halve teckel prins op het witte paard is het met haar eens, maar vindt het ook hoog tijd voor snoepjes. Daarnaast moet ik ook het kippenhok nog even afsluiten (jeweetmaarnooit! Misschien zijn er vossen in Rotterdam… of een sluwe kat…). Tijd om af te sluiten dus.

Tot de volgende keer

(ik lijk meneer de Uil wel… Tot ziens lieve kijkbuiskindertjes, tot de volgende keer!)

Omschrijf je leven zo duidelijk mogelijk voordat je zwanger werd?
Als jong meisje woonde ik samen met mijn vader. Mijn vader en moeder zijn gescheiden toen ik 8 was en omdat mijn moeders leven onderhevig was aan depressies woonde ik eigenlijk het overgrote deel van mijn jeugd bij mijn vader. Ook al was hij vooral een ontzettend toegewijde vader, had hij een vriendin die in Breda woonde. Ze hadden een LAT-relatie, maar hij bereidde me erop voor dat wanneer ik 18 zou worden, hij daar naartoe zou gaan verhuizen.
Toen het moment daar was, voor mij een goede reden om ook mijn vleugels uit te slaan. Ik verhuisde naar hartje centrum Rotterdam, down in the getto maar ik vond het allemaal één groot avontuur. Ik had net mijn VWO diploma behaald en nam een jaartje om te bedenken wat ik nu verder wilde. Ik begon met een uitgebreide vooropleiding bij Stichting Kunstzinige Vorming Rotterdam en voelde me bevreid en gelukkig.
Op een avond ging ik als vanouds een hapje eten met mijn vader in een restaurant waarvan hij zeker wist dat ik het geweldig zou vinden, de Bazar. Hij had gelijk, ik was op slag verliefd! Ik moest en zou daar gaan werken. Gelukkig konden ze wel iemand gebruiken. Daar werd ik overrompeld door het nachtleven, mannen, aandacht… Erg spannend allemaal, al voelde ik al wel dat ik niet echt bestand was tegen alle verleidingen die me tegemoet stroomden.
De rustige, wat filosofische en aantrekkelijke barman was voor mij een veilige haven, waar ik mezelf kon zijn en veilig bij voelde. Al snel werden we wezenloos verliefd. Razendsnel ging het allemaal, binnen drie maanden bleek ik zwanger en eigenljik wist ik het vanaf het eerste moment zeker: dit moest zo zijn!

Omschrijf hoe je je leven ervaarde in de eerste weken na de bevalling.
De bevalling was erg zwaar. Zo onvoorbereid was ik er doorheen gewandeld, dat ik me totaal overweldigd voelde door al dat natuurgeweld. Het persen had ik voornamelijk op m’n ogen gedaan, waardoor ze volkomen bloed doorlopen waren. Ik was net drakula!
Maar wat was ik gelukkig en trots met mijn Anna. Van pure opwinding kon ik 2 dagen niet slapen. Ik kon alleen maar naar haar kijken. Als ik terugkijk op die periode, denk ik dat dat in ieder geval één van de gelukkigste momenten geweest is in mijn leven tot nog toe. Omringd door lieve mensen, zwevend op een roze wolk, al het andere ging langs me heen.
M’n moeder had twee weken vrij genomen en logeerde bij ons. Heel erg gezellig, al maakte ik me soms wel zorgen over hoe ik dat allemaal straks in m’n eentje moest gaan bolwerken…

Is er veel veranderd in je relatie voor en na de komst van het kindje? Leg uit a.u.b.?
Zoals ik al zei hadden we nog niet zo lang verkering toen ik al zwanger bleek te zijn. Mijn vriend voelde de verantwoordelijkheid al snel wegen en besloot te stoppen in de horeca en een ‘ echte’ baan te zoeken. Deze vond hij in Delft en van de één op de andere dag ging hij iedere ochtend vroeg naar z’n werk en kwam sávonds pas tegen half 7 uitgeput thuis. Ondertussen stond ik er thuis alleen voor en kreeg ik het idee dat ik het net zo goed ècht alleen kon doen. Zolang Anna en ik samen waren voelde ik me volmaakt gelukkig. De vader was daarin een soort stoorzender aan het worden. Wanneer hij wel thuis was, was hij zo nadrukkelijk aanwezig dat het me meer energie kostte, dan dat het me opleverde. Ik begon het erg benauwd te krijgen. Nog geen half jaar na Anna’s geboorte waren we compleet uitelkaar gegroeid en was er geen redden meer aan. We gingen uitelkaar.

Ervaar(de) je voldoende tijd en ruimte voor jezelf? En wat heb je eraan gedaan om dit te veranderen?
Dit is een vraag die ik moeilijk vind om te beantwoorden. Soms heb ik het idee dat ik een heel stuk heb overgeslagen. Namelijk het gedeelte waarin je jezelf ontplooid, leert kennen, volwassen wordt, dat soort dingen meer. Ik heb dat allemaal tezamen en tegelijk gedaan met het opvoeden van dat kleine meisje. Mijn vader heeft wel eens gezegd (in alle liefde trouwens):”Toen je te oud was om met poppen te spelen, nam je maar een echte”.
Ik heb geroeid met de riemen die ik had, heb me veel overrompeld gevoeld door alles wat me ‘overkwam’. Ik ben er altijd overtuigd van geweest dat er met een hoop liefde weinig mis kan gaan. En daar sta ik nog steeds achter. Ik voel me de laatse jaren minder overrompeld en heb veel meer (zelf)vertrouwen gekregen in wat en hoe ik het doe. Tijd en ruimte voor mijn eigen ontplooiing wordt mondjesmaat wat meer, maar ik weet dat er een tijd gaat komen die helemaal voor mij is. Ik doe alles nou eenmaal in een andere volgorde.

Hoe ziet je leven er nu uit?
Bij wijze van experiment ben ik begin dit jaar voor het eerst meer gaan werken, 32 uur… Opeens besefte ik me dat ik niet kan blijven aanmodderen. Niet dat ik er voorheen met m’n pet naar gooide, maar ik was totaal niet bezig met de toekomst of met het opbouwen van iets. Met dat besef realiseerde ik me hoe belangrijk ik het vind een onafhankelijke sterke vrouw/moeder te zijn, die haar eigen boontjes kan doppen. Dat ik de enige ben who can makes it happen.
Voor m’n gevoel ben ik aardig op weg. Ik ben wel weer iets minder gaan werken, omdat ik teveel het gevoel had dat ik alleen maar aan het rennen was. Maar, ik heb het naar m’n zin op m’n werk, kan waarschijnlijk binnenkort een huisje gaan kopen, ik ben eindelijk de horeca uit en ik ben begonnen met een deeltijd opleiding tot edelsmit.

Ben je als mens verandert door het moederschap? Leg uit a.u.b.?
Soms vraag ik me wel eens af hoe mijn leven was gelopen als ik Anna niet had gekregen. Omdat ik zo jong was toen ik zwanger werd (19) begon ik net na te denken welke kant ik op zou willen en gaan. Nog voor ik goed en wel een idee had, was ik zwanger en ging het roer volkomen om. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat het zo heeft moeten zijn. Anna biedt mij rust en is mijn veilige haven. Op de één of andere manier heb ik het gevoel dat ze mijn/onze reddende engel is. Mijn familie dreigde uit elkaar te groeien, maar met de komst van Anna zijn we closer als ooit tevoren geworden. Ik wist me regelmatig aardig in de problemen te werken, maar Anna deed een beroep op mijn verantwoordelijkheidsgevoel en ik maakte toch de juiste beslissingen.
Daarnaast ben ik apetrots op haar en daarmee ook een beetje op mezelf.
Als ik Anna niet had gekregen was ik waarschijnlijk gaan studeren en mezelf kennende had ik dat bloedserieus genomen en me een slag in de rondte gewerkt. Als ik denk aan een leven zonder Anna voel ik me zo leeg en hol worden… Ik moet er niet aan denken.

Over welke onderdelen van je leven ben je heel erg tevreden?
Ik vind dat ik (eindelijk) een goede balans heb gevonden tussen werk en mijn leven met Anna dat me zo ontzettend dierbaar en heilig is. Ik werk nu 29 uur, maar kan haar toch nog steeds 3 dagen zelf uit school halen. De kopjes thee met een chocolaatje erbij na school zijn misschien wel mijn meest favoriete momenten van de dag.
Ik ben heel blij met de relatie met die ik heb overgehouden met Anna’s vader. Ook realiseer ik me regelmatig hoe gelukkig ik mezelf mag prijzen met zijn vriendin. Een absoluut moordwijf! Er is tussen ons geen enkele vorm van jalouzie, maar wel vriendschap. Een paar maanden geleden trakteerde Anna’s vader het hele ‘gezin’ op een weekend Euro Disney. Dat dat kan vind ik heel bijzonder en waardevol.
Verder ben ik veel rustiger geworden dan vroeger. Ik heb geen druk sociaal leven, maar voel me over het algemeen rijker dan ooit.

En welke onderdelen zou je graag anders zien?
Ik heb bij vlagen het idee dat de wereld aan me voorbij trekt, terwijl ik me voornamelijk bezig houdt met survivelen. Ik geef niet zoveel om geld, maar ik begin zo langzamerhand wel te merken dat je door het gebrek eraan sommige dingen moet missen. Ik zou zo graag wat van de wereld zien, er meer op uit willen trekken, weekendjes weg, dat soort dingen.
Verder hoop ik echt dat we binnen een jaar, in ieder geval voor de volgende zomer kunnen verhuizen. Anna heeft nu de leeftijd dat ze buiten zou moeten kunnen spelen en dat kan nu niet. Ik heb regelmatig het idee dat de muren hier op ons afkomen! Komt tijd, komt raad…

Omschrijf je leven zo duidelijk mogelijk voordat je zwanger werd?
Ik was erg gehecht aan mijn ongebondenheid. Mijn leven was al wel veel regelmatiger geworden door mijn twee asielhonden die veel aandacht nodig hadden. Voorheen feeste ik veel, maar daar was ik al een tijdje mee gestopt. Ik heb heel erg veel gereisd, maar door de honden was ik hier al mee geminderd. Ik woonde al jaren alleen en was soms best eenzaam, maar ook erg tevreden met mijn vrije leven. Ookal hield ik veel rekening met mijn honden, toch voelde ik me zo vrij als een vogel en genoot daar van. Ik miste wel gezelschap maar een relatie moest wel echt een verbetering zijn van mijn leven. Anders was ik liever alleen en vrij. En ik was nooit echt alleen, want ik had altijd de twee grote liefdes van mijn leven; mijn honden! En natuurlijk ook vrienden en familie. Ik was niet enorm ambitieus en vond het erg moeilijk om voor een baas te werken. Ik wilde graag voor mezelf beginnen, maar met een overvloed aan ideeen kon ik moeilijk kiezen voor welk idee ik moest gaan. Net voor de zwangerschap was ik echter goed op weg. Ik had een (het eerste in NL!) online magazine voor yoga opgericht en gaf yogalessen.

Omschrijf hoe je je leven ervaarde na de eerste weken na de bevalling.
Een enorme tweestrijd ervaarde ik de eerste maanden na de komst van mijn zoontje. Dankbaar voor het wonder dat uit mij geboren was. Een heel nieuw mens die ik zelf op aarde had gezet. Een nieuw leven, zo kwetsbaar en aandoenlijk. Maar aan de andere kant was ik behoorlijk gefrustreert doordat ik me een huisvrouw en muurbloem voelde. IK?! Ik was ook best boos op mijn partner. Ik vond het allemaal zo oneerlijk. Hij had een eigen bedrijf en had het al jaren veel te druk. Nu was dat opeens tegen wil en dank ook mijn probleem geworden. Want als hij er niet was, betekende dat dus dat ik er wel moest zijn. Ik voelde me er soms alleen voor staan en een beetje in de steek gelaten. Bovendien was ik uitgeput door de slapeloze nachten en voelde ik me onmetelijk saai. Een grijze dakduif, maar dan wel eentje die vleugellam was, want weg vliegen kon ik niet. Maar op een gegeven moment sloeg dit echt helemaal om. Zo rond de tijd dat m’n zoontje leerde kruipen toen begon ik opeens die rust en tevredenheid te ervaren. Opeens was ik blij dat ik tijd met m’n zoon kon doorbrengen in plaats van dat ik te druk was met werk of andere dingen. Ik voelde me bevoorrecht en wilde met niemand ruilen. Ik weet nog dat na maanden erover praten het moment dan echt daar was dat mijn vriend een dag minder ging werken. Ik had hier zo enorm naar uigekeken en nu was het eindelijk zover en nu ik baalde ervan! Ik wilde die tijd met mijn zoontje helemaal niet missen. Toen mijn zoontje na een maand of 9 voor het eerst echt behoorlijk ziek was (hoge koorts en veel overgeven) toen is mijn laatste restje onrust echt helemaal verdwenen. Hij was zo ziek en wilde alleen maar op me liggen, de hele dag. Dat schepte zo’n enorme band en ik vond het zo vertederend dat ik toen echt inzag dat hij veel belangrijker voor me is dan wat dan ook. Ik zag nu in dat het aan mij is om deze jongen zo goed en liefdevol mogelijk te begeleiden naar volwassenheid. Ik voelde dat er een persoon in making is en dat mijn acties en houding gevolgen gaan hebben op de rest van zijn leven. En sindsdien ben ik dankbaar en draag ik mijn taak met liefde en trots. Ook moest ik heel sterk denken aan al die kinderen die zonder ouders opgroeien en die misschien wel nooit die liefde en toeweiding zullen ervaren. Heftig vind ik dat. Het zou ieders geboorterecht moeten zijn. Daar zou de wereld nou echt een betere plek van worden denk ik.

Is er veel verandert in je relatie voor en na de komst van het kindje? Leg uit a.u.b.?
Mijn zwangerschap kwam heel erg onverwachts. Mijn partner en ik kende elkaar maar net, pas 2 maanden. En toen bleek ik zwanger… Dat was echt een schokkende gebeurtenis. We besloten te gaan samenwonen en zodoende moesten we onze twee vrije levens gaan samenpassen. Maar ik had best last van de zwangerschap en zag in 1 klap mijn leven zoals ik het kende verdwijnen, terwijl mijn partner nergens last van had en volop doorging met zijn oude drukke en volbezette leven. Dit vond ik een hele lastige tijd, maar ondanks alles hadden we wel een heel passievolle relatie. De vonken vlogen er letterlijk van af, zowel in liefde als strijd. We leken soms wel net 2 kemphanen… we hebben veel gevochten toen. Tijdens de bevalling voelde ik me echter ontzettend gesteund door mijn partner. Hij heeft me zo goed geholpen en ook die eerste dagen was hij geweldig. Echter begon de realiteit van zijn bedrijf al weer snel aan hem te trekken en veel eerder dan afgesproken was hij weer aan het werk en had hij weinig tijd voor ons. En toen voelde ik me lange tijd er alleen voor staan, saai, gefrustreerd, inspiratieloos en uiteindelijk heel erg boos. Na veel geruzie en gepraat gaat het steeds beter gelukkig. We weten heel erg zeker dat we samen willen blijven en een gezin willen vormen. Hij werkt nu een dag minder en zorgt die dag voor onze zoon, daar ben ik heel erg blij mee. In onze relatie is dus wel veel verandert en nog steeds aan het veranderen, maar ik ben er blij mee. We gaan nu pas een beetje rust ervaren en daar zijn we hard aan toe. We zijn regelmatig echt behoorlijk vermoeid! Na 1,5 jaar hebben wij nog altijd onderbroken nachten. Maar ook ervaren we nu veel meer rust met en bij elkaar. Omdat we zo bewust voor elkaar hebben gekozen en dat eigenlijk regelmatig blijven doen. Ook worden we eerlijker en toleranter naar elkaar…misschien worden we meer volwassen zo langzamerhand!

Ervaar(de) je voldoende tijd en ruimte voor jezelf? En wat heb je eraan gedaan om dit te veranderen?
De eerste maanden ervaarde ik helemaal geen tijd en ruimte voor mezelf en dat vond ik erg moeilijk. Wat ik nog steeds lastig vind is om tijd vrij te maken terwijl ik al moeite heb om voldoende tijd vrij te maken om te werken en geld te verdienen. Mijn sociale leven is een stuk kleiner geworden, maar het is er nog wel gelukkig! Ik merk overigens wel dat doordat ik zelf in de loop der tijd veel rustiger en tevredener ben geworden dat ik me veel minder stoor aan het gebrek aan tijd voor mezelf. Ik ben nu met kleinere plukjes tijd veel meer tevreden. Omdat ik nu lekker in mn vel zit en gelukkig ben heb ik veel minder nodig.

Hoe ziet je leven er nu uit?
Maandag en dinsdag zijn de dagen die ik met mijn zoontje doorbreng. Ook doe ik dan dingen in het huis en spreek ik soms af met vrienden. De laatste tijd ga ik zwemmen met mn zoontje en dat is helemaal geweldig. Ik geniet enorm van deze dagen, ookal ben ik aan het einde van de dag bekaf. Op woensdag, donderdag en vrijdag werk ik en het weekend brengen we zoveel mogelijk als gezin door. We gaan dan wel op pad en dingetjes doen, maar vinden het belangrijk om tijd met elkaar door te brengen. Meestal ben ik 1 avond in de week weg voor cursus en ook komt mijn beste vriendin standaard 1 keer per week eten. Heel gezellig! Ik wandel veel met mijn honden en m’n partner en ik gaan regelmatig samen een weekendje weg.

Ben je als mens verandert door het moederschap? Leg uit a.u.b.?
Ja, ik ben best veranderd, of nou veranderd… ik zie het meer dat mijn persoonlijkheid zich heeft verdiept. Ik ben namelijk niet opeens een heel ander persoon geworden. Ik ben vooral veel zachter geworden. Ik was nogal iemand met een grote bek (vloeken doe ik overigens nog steeds als een bootwerker.. ik ben blij dat mijn zoontje zijn eerste woordje niet Kut! Is!), heel strijdlustig en een tikkeltje agressief. Stoer noemt mij vriendje het altijd. Maar het was meer dan stoer, want het was namelijk niet om tof te zijn, maar meer omdat ik niet meer gekwetst wilde worden. En nu ben ik juist zo kwetsbaar als wat! Soms word ik er zelf helemaal gek van! Ik voel zoveel liefde voor kinderen en dieren dat het ook weleens te hefig is. Er is zoveel narigheid in de wereld en daar kan ik me erg druk over maken. Maar ik schoot ook een keer in tranen toen ik op een koude winterdag een klein jongetje met veel te dunne kleding over straat zag gaan. Bibberend en tranend van de kou. Ik heb een heel groot moederhart en ik ben er trots op. Het maakt me menslievender, verstandiger en geduldiger. En bovendien heb ik nu een super legitieme reden om zelf weer als een kind te zijn. Heerlijk zingen en spelen en gek doen. I love it! Ik geniet nu veel meer van het leven dan voorheen en ben heel erg dankbaar. Ik was voorheen redelijk veel bezig met spiritualiteit maar kwam op een gegeven moment niet echt verder. De komst van mijn zoontje heeft me echter zo veel geleerd. Hij is mijn kleine Buddha.

over welke onderdelen van je leven ben je heel erg tevreden?
Ik ben erg tevreden over de invulling van het moederschap en mijn leven en sich. Ik ben erg blij met waar ik nu ben en wat ik heb bereikt. Ik voel me lekker in mijn vel als persoon en over het algemeen ervaar ik ook best veel rust van binnen. Ik ben tevreden met mijn tevredenheid! Wat een heerlijk gevoel is dat zeg!

En welke onderdelen zou je graag anders zien?
Waar ik niet zo tevreden over ben is zoals ik dat altijd zelf grappig benoem: de onprofessionele invulling van mijn professionele stuk. Ik mis tot nu toe wel een zekere inspiratie en zingeving. Ik hoop dat dit binnenkort verandert! Ook zou ik lichamelijk meer energie willen ervaren en ben ik moe van het moe zijn, ook al went het ook wel dat onderbroken slapen. Ik ben geen zombie meer, eerst wel.